เมื่อ AEC เป็นแค่กฏกระดาษ

มาถึงวันนี้ผมยังไม่แน่ใจว่าการรวมตัวกันของประเทศสมาชิกอาเซียน 10 ประเทศเป็นฐานผลิตร่วมกันจะสามารถเกิดขึ้นได้จริงหรือไม่ในอีก 3 ปีข้างหน้า หรือแม้แต่ 10 ปีข้างหน้าก็ตามที เพราะด้วยความแตกต่างและการสร้างเงื่อนไขที่นอกเหนือจากความร่วมมือควรที่จะเป็นแล้ว ซึ่งแต่ละประเทศต่างก็สงวนบางสิ่งเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง ไม่ใช่การได้ประโยชน์ร่วมกัน มันก็สมควรแล้วสำหรับประเทศต่าง ๆ เพราะประเทศในกลุ่ม 10 ประเทศอาเซียนนั้นมีความแตกกันอย่างมาก ถ้าเทียบสิงคโปร์กับพม่า หรือแม้กระทั่งเทียบกับประเทศไทยเรา สิงคโปร์ก็ยังได้เปรียบในเชิงความรู้และประสบการณ์ การมีประสบการณ์ย่อมนำมาซึ่งการเอาเปรียบ ทำให้ประเทศอื่นเสียเปรียบได้ ซึ่งมุมมองแบบนี้ยังมีอยู่มากในกลุ่มอาเซียน โดยไม่ได้มองว่าเราต้องช่วยกันให้เป็นฐานผลิตร่วมกันแบบทุกคนอยู่ได้อย่างสง่างาม คนที่แข็งแรงต้องช่วยคนที่ยังอ่อนแออยู่ ควรจะเป็นความร่วมมือในแบบนี้เกิดขึ้น ความหวาดระแวงว่าประเทศอื่นจะมาแสวงหาผลประโยชน์ในประเทศของตน มันอาจไม่ใช่ทัศนคติที่ดีนัก ดังนั้นนอกจากจะให้ความรู้แก่ประชาชนในแง่ว่าจะเกิดผลได้ผลเสียอย่างไร ควรให้ความรู้และสร้างทัศนคติเชิงบวกต่อการรวมตัวกันให้เกิดประชาคมอาเซียนให้เป็นจริง โดยเป้าหมายของการรวมตัวกันเป็นประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) มีลักษณะคล้ายกับ

คลิกเพื่อลงทุน